Wolny Tybet!

Polityka komunistycznego rządu chińskiego wobec suwerennego do połowy XX wieku Tybetu z biegiem lat wcale nie ulega poprawie. Sankcje i obostrzenia, dotyczące zarówno sfery kulturowej jak i religijnej tego kraju zostały skutecznie ograniczone poprzez działania zbrojne chińskich żołnierzy, przyczyniając się do jawnego ludobójstwa Tybetańczyków.

Od VII wieku Tybet miał zagwarantowaną przez chińskiego cesarza niepodległość oraz autonomiczne władze, rządzące tym wysokogórskim krajem. Mimo późniejszej suwerenności i zwierzchnictwa Państwa Środka nad Tybetem, nie dochodziło w tym rejonie świata do większych starć czy problemów wynikających z obcej władzy. Wręcz przeciwnie, Chiny w pewnym stopniu czuwały nad trudno dostępnym Tybetem. Jednakże do czasu.

Na wskutek skomplikowanej sytuacji międzynarodowej i roszczeń wielu państw europejskich co do przynależności i niepodległości Tybetu, do kraju tego w 1909 roku wkroczyły wojska chińskie, gdzie po raz pierwszy w historii Tybetu ustanowiono bezpośrednie, cesarskie rządy. Na szczęście Tybetańczykom udało się skutecznie odeprzeć agresora chińskiego i uzyskać z powrotem pożądaną niepodległość kraju.

5 lat później, w 1914 roku przedstawiciele władzy chińskiej, tybetańskiej i angielskiej ustanowili akt, na mocy którego podzielono Tybet na dwie części: wewnętrzną, będącą od tej pory pod jurysdykcją chińską, oraz zewnętrzną – pod zwierzchnictwem władzy tybetańskiej. Przez 35 lat Tybet funkcjonował jako kraj w pełni niezależny, posiadający własne władze rządowe, armię i walutę. Dodatkowo pozwolono Tybetowi samodzielnie koordynować własne stosunki międzynarodowe i wewnętrzne.

Końcem jednakże tej suwerenności okazało się umocnienie centralnej władzy w Państwie Środka w 1949 roku. Niedługo później, bo 7 października 1950 roku chińskie wojsko wkroczyło na tereny Tybetu i szybko zdobyło kontrolę nad tamtejszą sytuacją. Pół roku później, 23 maja 1951 roku podpisano w Pekinie wzajemne porozumienie o pokojowym wyzwoleniu Tybetu, potwierdzające jednakże zwierzchnictwo Chin nad tym krajem.

W 1956 roku wybuchły w Tybecie pierwsze bunty i powstania skierowane przeciwko komunistycznej władzy. Wszelkie wystąpienia przeciwko rządowi chińskiemu krwawo stłumiono, a duchowego przywódcę Tybetańczyków, Dalajlamę zmuszono do ucieczki i szukania schronienia w Indiach, gdzie wkrótce potem powstał rząd emigracyjny Tybetu.

Pod koniec lat 80. Dalajlama zaproponował władzom międzynarodowym przekształcenie Tybetu w państwo pokoju, gdzie zaniechano by wzajemnej, tybetańsko-chińskiej agresji, doprowadzając wreszcie do ustabilizowania się sytuacji politycznej w obu krajach. Posunięcie to, czyli otwarte wystąpienie przywódcy duchowego okazało się dobrym posunięciem, ponieważ zwróciło oczy całego świata na sprawę Tybetu. Musiało jednak upłynąć 20 lat, by władze chińskie zechciały nawiązać dialog z Dalajlamą i poprawić sytuację Tybetu.

Tagi: agresja chińska na Tybet, suwerenność Tybetu, wolny Tybet, wystąpienie Dalajlamy