Wolny Tybet!

Historia wielokulturowego i przesyconego mistyczną religijnością Tybetu sięga daleko wstecz, bo aż VII-VI wieku. Tradycje tego kraju wywieść można od buddyzmu, czyli systemu filozoficznego panującego niepodzielnie w tej części świata od wiek wieków.

Oprócz niewątpliwie mocnego piętna, jakie na Tybet wywarła religia buddyjska, swoje ślady odcisnęli tutaj także Mongołowie i Chińczycy, wnoszący bardzo wiele do rozwoju kulturowego i duchowego górzystego Tybetu. Najstarsze dzieje Tybetu są niestety słabo poznane, ze względu na małą ilość źródeł historycznych, opisujących początki państwowości tybetańskiej. Jednakże późniejsze przekazy obfitują w wiedzę i wiadomości z zakresu funkcjonowania państwa oraz rozwoju tybetańskiej kultury i sztuki.

Należy także zaznaczyć, aby Czytelnik nie miał żadnych wątpliwości, iż historia Tybetu to także mnóstwo legend i niesprawdzonych przekazów ustnych, mówiących o mitycznych bogach i bohaterach, jako założycielach państwa i kultywatorach tradycji i kultury. Jedną z najpowszechniej znanych i opowiadanych legend jest opowieść o pierwszych tybetańskich władcach, którzy zstąpili z nieba, aby zasiać tutaj ziarno kultury i rozpocząć ziemskie panowanie w tej części świata. Od miejsca rezydowania pierwszych królów, to jest obecnej prefektury Shannan, dawnej Jarlung, przyjęło się określać pierwszą dynastię władców dynastią z Jarlungu. Pierwszym historycznym, nie mitologicznym królem Tybetu był Songcena Gampo, żyjący w latach 610-649 przed Chrystusem. To właśnie za jego rządów pojawił się w trudno dostępnym Tybecie, popularny już w całej Azji buddyzm, jednakże wzrost popularności tegoż wyznania szacuje się na lata około 755-800, na które przypada także panowanie Trisonga Decena.

Największy rozwój terytorialny i rozkwit kulturowy Tybetu przypada na okres drugiej połowy VII i i VIII wiek przed Chrystusem, kiedy to Tybet uzyskał największe wpływy polityczne. Ośrodkiem centralnej władzy stała się stolica państwa, miasto Lhasa, sprawująca rządy nad mnóstwem pomniejszych tybetańskich miast-państw.

Rozwój buddyzmu, podporządkowanego początkowo zwierzchnictwu mongolskiemu doprowadził w efekcie do powstania szkół sakja i gelug. Z tej ostatniej wywodzą się tradycyjni przywódcy duchowi tybetańskiego buddyzmu, Dalajlamowie, którzy, począwszy od V wieku, stali się także świeckimi zwierzchnikami tybetańskiego państwa.